ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Αν υπάρχουν δυσάρεστες στιγμές στην πορεία του να είναι κανείς γονέας ή φροντιστής (και μάλλον δεν είναι λίγες!), τότε το να πειθαρχείς τα παιδιά είναι σίγουρα στην κορυφή!

 Ποτέ δεν είναι ευχάριστο, συχνά καταλήγει σε τσακωμούς, σχεδόν πάντα σε τύψεις και πολλές φορές τα παιδιά δεν παίρνουν ¨το κατάλληλο μάθημα¨.

 Όπως και τα περισσότερα, το "επάγγελμα γονιός", θέλει υπομονή, επιμονή, μέθοδο και τρόπο.

Και τις κατάλληλες συμβουλές ανά ηλικία!

Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά, εκτός από το σώμα τους αλλάζει και η συμπεριφορά τους.

Ένα παιδί που στα 2 του χρόνια ήταν ήσυχο, μπορεί στα 7 του να είναι ανήσυχο και αντιδραστικό στα 12.

Για να καταλάβουμε αυτές τις αλλαγές στη συμπεριφορά, πρέπει πρώτα....

να ασχοληθούμε με τις αναπτυξιακές τους αλλαγές.

 Αυτή η τακτική θα μας βοηθήσει, να τους βάζουμε όρια και να τα πειθαρχούμε, χωρίς να τους φωνάζουμε ή να τα απειλούμε.

 Είναι πολύ εύκολο για τους περισσότερους να κρίνουν τα απείθαρχα παιδιά και κυρίως, τους γονείς τους ή τους φροντιστές τους, που «δεν τα συμμαζεύουν», «τους έχουν καβαλήσει», «δεν τα μαλώνουν» ή γενικά «δεν προσπαθούν», «βαρέθηκαν» «δεν ξέρουν» ….

Από την άλλη, είναι πολύ δύσκολο για έναν γονιό – φροντιστή, να κάνει καλά ένα πεισματάρικο παιδί που θέλει να περνάει πάντα το δικό του! 

 

Αυτό που πρέπει να θυμάστε, όμως, είναι πως το παιδί που «δεν ακούει με τίποτα», είναι κατά βάθος ένα υπάκουο και ήρεμο παιδί που απλώς δεν έχετε βρει ακόμα τον κατάλληλο τρόπο για να επικοινωνήσετε μαζί του. 

 

Κάποια παιδιά έχουν πιο... έντονο ταπεραμέντο από άλλα, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να ελέγξουν τα συναισθήματά τους, να θέλουν να περνάει μόνο το δικό τους και να αντιδρούν με άσχημο τρόπο.

 

Είναι τα λεγόμενα «δύσκολα» παιδιά που, όμως, είναι μοναδικά και χρειάζονται απλά να έχουμε περισσότερη υπομονή και θέληση να τα καταλάβουμε και να τα καθοδηγήσουμε.

 

 «Το να μεγαλώνεις ένα ''δύσκολο'' παιδί δεν είναι για τους αδύναμους.

Σε εξαντλεί συναισθηματικά και σωματικά. Βγαίνεις έξω και τρέμει το φυλλοκάρδι σου μη το βλαστάρι σου σπείρει τον πανικό. Το κυνηγάς από το πρωί έως το βράδυ και νιώθεις πάντα ότι κάνεις λάθος. Στο τέλος της ημέρας, κυριολεκτικά καταρρέεις. Αναστενάζεις, κλαις και ελπίζεις ότι η επόμενη μέρα θα είναι λίγο πιο εύκολη.

 

Τα όρια είναι απαραίτητα για την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού -αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς! Φυσικά και δεν μπορούν να γίνονται αποδεκτές κάποιες συμπεριφορές, ούτε είναι χαριτωμένο να βλέπεις παιδιά αγενή και χωρίς αίσθηση μέτρου. 

 

Όμως, η βία σε κάθε της έκφανση δεν αποτελεί επιλογή!

Γιατί; Από πού να πρωτοξεκινήσει κανείς; 

 

-Γιατί στον κόσμο των ενηλίκων, θεωρείται δίκαιο μία πράξη να έχει και τις αντίστοιχες συνέπειες αφού γίνεται συνειδητά – ο ενήλικας γνωρίζει γιατί προβαίνει σ’ αυτήν και τι διακυβεύεται. Η συνείδηση του παιδιού όμως δεν είναι διαμορφωμένη! 

 

-Γιατί κανείς δεν μαθαίνει πραγματικά κάτι όταν φοβάται. 

 

-Γιατί το να συνδέεις την αγάπη με την τιμωρία είναι λάθος, είναι άδικο και διαμορφώνει ψυχές τραυματισμένες και φοβικές. 

 

-Γιατί δεν θα σπάσει ποτέ ο κύκλος της βίας. 

 

-Γιατί είναι παράλογο να περιμένεις να βελτιωθεί μια συμπεριφορά, ασκώντας πρακτικές που δίνουν το ακριβώς αντίθετο παράδειγμα απ' αυτό που προσπαθείς να διδάξεις! 

 

-Γιατί τα παιδιά ίσως μιμούνται τις δικές μας συμπεριφορές κι άρα άδικα τα τιμωρούμε. 

 

-Γιατί τα παιδιά είναι άνθρωποι κι οι άνθρωποι έχουν αδύναμες στιγμές.