Όταν τιμωρούμε ένα παιδί, θεωρούμε τις περισσότερες φορές ότι του δείχνουμε πως έχει κάνει λάθος και το προτρέπουμε να μην το επαναλάβει. Κι όμως, στην πράξη είναι πολύ πιο πιθανό να νιώσει αδικημένο, παρά να κατανοήσει για ποιο λόγο βρίσκεται σ’ αυτήν τη θέση. Τις περισσότερες φορές μάλιστα, δεν υπάρχει καν σοβαρός λόγος να τιμωρηθεί.
Με λίγα λόγια, ένα παιδί είναι ο τελευταίος υπαίτιος για την όποια συμπεριφορά του (αξιόποινη ή μη) και κάθε φορά που τιμωρείται, συντελείται μια μικρή αδικία.
Ø Τα αίτια των κακών συμπεριφορών
Κανένα παιδί δεν είναι εγγενώς κακό ούτε έχει λόγο να συμπεριφέρεται με τρόπους που προκαλούν....
τον θυμό των μεγάλων,
γονιών ή δασκάλων.
Οι κακές συμπεριφορές
των παιδιών, όμως, δεν ξεφυτρώνουν απ’ το πουθενά. Έχουν ρίζες βαθιές και
αιτίες απτές που οφείλουμε να τις αναζητούμε και να διορθώνουμε τα κακώς
κείμενα πριν να είναι αργά. Και φυσικά, να εξετάζουμε τα πάντα, ακόμα και τους
ίδιους τους γονείς και τις μεθόδους με τις οποίες μεγαλώνουν καθημερινά το
παιδί.
Κακά
τα ψέματα, υπεύθυνοι για την συμπεριφορά των παιδιών είναι τα βιώματα από την
οικογένεια, αλλά και τα βιώματα από τον φροντιστή, τόσο για την καλή όσο και την
κακή.
Πριν
τιμωρήσουμε το παιδί, καλό είναι να αναλογιστούμε κατά πόσο αυτό που συμβαίνει
είναι δική του ευθύνη και πρέπει να υποστεί τις συνέπειες κατ αποκλειστικότητα.
Ως φροντιστές, να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα ριζικά αντί επιφανειακά.
Η λεπτή θέση του φροντιστή
Είναι
αλήθεια ότι ένας φροντιστής, όπως μπορεί να τιμωρήσει το παιδί, έτσι μπορεί και
να πάρει πίσω την τιμωρία και να εξιλεωθεί ακόμα, αν νιώσει ότι έχει αδικήσει
το παιδί.
Η
θέση του φροντιστή, όμως, είναι πιο λεπτή και οι αποφάσεις του δεν αναιρούνται
έτσι εύκολα χωρίς να διακινδυνεύσει να διαταραχθούν οι απαραίτητες ισορροπίες.
Ταυτόχρονα, δεν πρόκειται για τα δικά του παιδιά κι έτσι οφείλει να διατηρεί
μια ασφαλή απόσταση – να είναι αντικειμενικός, αλλά με
την ενσυναίσθησή του σε πλήρη λειτουργία.
Ø Η αδικία της τιμωρίας
Στον
κόσμο των μεγάλων, θεωρείται δίκαιο μία πράξη να έχει και τις αντίστοιχες
συνέπειες αφού γίνεται συνειδητά – ο ενήλικος γνωρίζει γιατί προβαίνει σ’ αυτήν
και τι διακυβεύει.
Στον
κόσμο των παιδιών, όμως, αυτό αλλάζει αφού μιλάμε για ανθρώπους που δεν έχουν διαμορφώσει πλήρη συνείδηση του κόσμου γύρω τους και της δικής
τους θέσης σε σχέση με αυτόν. Δεν μπορούν να διαχειριστούν τα
συναισθήματά τους και αντιδρούν με τους μόνους τρόπους που ξέρουν, ανάλογα με
την ηλικία τους και την ψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη.
Ø
Η ήρεμη
διαπαιδαγώγηση
Στον
αντίποδα της εύκολης λύσης – που συχνά είναι ο λόγος που καταφεύγουμε στην
τιμωρία – βρίσκεται ο δύσκολος δρόμος της ήρεμης διαπαιδαγώγησης.
Οι
φροντιστές οφείλουν να έχουν υπομονή με το παιδί, ώστε εκείνο να κατανοήσει όχι
απλώς ότι έχει κάνει λάθος, αλλά γιατί είναι λάθος. Πρέπει να λειτουργούν ισότιμα απέναντι σε όλα τα παιδιά και να εμπνέουν τον
σεβασμό, παρά τον φόβο τους, θυμίζοντάς τους ότι είναι σαν
μια δεύτερη οικογένεια για εκείνα.
Πηγή: https://www.mama365.gr/45150/goneis-kai-daskaloi-otan-vazoyme-timoria-ena-paidi.html
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου